Veiligheid, is risico’s zien

Kennen jullie die club van Jantje Beton? Een paar jaar geleden zat ik te luisteren naar een radio-uitzending waarbij deze tantes de volgende stelling deponeerden: ‘Kinderen hebben een recht op een bult!’  Ik snap wel wat ze bedoelen maar toch, ik vond het een stomme opmerking. Daardoor krijg je bijvoorbeeld reacties van ouders als ‘Nou, als ze zich verbranden, dan doen ze dat maar een keer! ‘ Klopt, maar daarna ligt een kind zo lang in een brandwondencentrum dat het nooit een tweede keer voorkomt. Willen we dat een kind voor de rest van zijn leven met brandwondenlittekens rondloopt? Natuurlijk niet, maar de media (en ouders online) hebben de uitspraak van Jantje Beton wel zo uitgelegd.

Ik denk dat Jantje Beton iets heel anders bedoelde en NIET dat het om haard- of fornuisrekjes ging, dan wel traphekjes die moeten voorkomen dat een kind over 12 treden naar beneden stuitert. En ook niet om veiligheidshaakjes die vergiftigingen moeten voorkomen maar dat hun opmerking ging over te ver doorgeslagen veiligheidseisen van openbare speelgelegenheden. Gemeentes hebben te maken met steeds hogere en steeds veranderende eisen. Elke keer krijgen ze te horen dat hun ‘wip-kippen’ niet meer voldoen. Ze worden daar een beetje moe van. Je ziet nu een nieuw beleid. Ze halen gewoon alle ‘kippen’ en glijbanen eruit. Dan zijn ze van dat gezeur en van die kosten af. Toch weer een mooie bezuiniging! Dan hoeven ze alleen maar het woord ‘Honden’ bij het poortje te zetten en klaar zijn ze. De wethouder kan tevreden zijn! Speelterreintjes worden voor gemeentes namelijk een dure hobby als ze iets fout doen of net een keuring hebben gemist. Dan worden ze aansprakelijk gesteld en hangen ze aan de ‘financiële’ boom. Want dan zijn ze nalatig en moeten veel vragen beantwoorden. Met een hondenveldje heb je dat probleem nooit.

Dat er een beetje normaal met de veiligheidseisen moet worden omgegaan is duidelijk. Alleen, wie gaat die lawine van veiligheidseisen indammen? Alle kleine instanties, zoals VWA, GGD, en ARBO en weet ik veel, maken alleen maar nieuwe protocollen en eisen. Er wordt altijd verwezen naar EN en CE normen, ooit bedoeld voor thuisgebruik of voor op school en die dan ineens ook van toepassing zijn op een speelveldje. Het zijn dus Europese normen die worden aangehaald. Het is dus ook een Europese uitdaging om duidelijk te maken wat wel en niet mag. Daarbij mag Europa best wel eens kijken of deze normen niet minder kunnen. Welke eisen zijn eigenlijk volkomen achterhaald? En mag je op een speelveldje ook een beetje ravotten? Ik denk dat Jantje Beton dat bedoelde toen hij zei: ‘Een kind heeft recht op een bult!’ Rustig aan met de eisen, want anders worden het allemaal hondenveldjes.

Maar even iets anders.
Als we het toch hebben over ongevallen op speelplaatjes: via een van mijn Zweedse vrienden hoorde ik een verhaal van de ‘stuurtjes’ van driewielertjes die rondracen op de speelplaatsen. Tijdens hun spel worden die fietsjes regelmatig op de grond gegooid. Gevolg is dat de handvaten gaan slijten en de uiteinden een ‘open buis’ vormen. Zo’n open buis is behoorlijk gevaarlijk. Volgens de Zweden vergelijkbaar met een appelboor. Kinderen vallen en komen soms met hun onderlichaam op het stuur terecht. Aan de buitenkant zie je dan alleen maar een soort onschuldig ‘ringetje’ als een soort blauwe plek. Maar later komen er vreemde symptomen bij en in het ziekenhuis blijkt dan dat het kind behoorlijke inwendige verwondingen heeft. Een gescheurde milt komt regelmatig voor. Gelukkig kunnen ze die tegenwoordig lijmen. De Zweden vinden dat we dit soort ongevallen zouden kunnen verminderen door de ouders en andere opvoeders op deze risico’s te wijzen. Net als bij de risico’s van verdrinking van kleine kinderen of van het in bed nemen van een huilbaby, zou er een Europese tv-campagne moeten komen die, gefinancierd met Europees geld, duidelijk maakt wat het risico van zo’n open stuurtje is. Dus meer voorlichting en uitleg over werkelijke risico’s en minder Europese bemoeizucht.

Goed om er over na te denken als je 22 mei in het stemhokje staat. Of, als je een EP kandidaat ‘in het wild’ tegenkomt.

Door Jan Pieter Vos




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *