Opa’s en oma’s hebben het vaak meteen door: de pasgeboren baby lijkt als twee druppels water op hun zoon of dochter. Maar of ze gelijk hebben, hangt vooral af van wat ze wíllen zien.
Uit een nieuwe studie blijkt dat moeders vaker zeggen dat hun kind sprekend op de vader lijkt dan op henzelf. Daar zit een verrassende, evolutionaire verklaring achter. Voor moeders bestaat er geen twijfel: het kind in hun buik is van hen. Voor vaders ligt dat anders, want theoretisch gezien zou de baby ook van iemand anders kunnen zijn. Om zeker te zijn van hun vaderschap zoeken vaders daarom naar uiterlijke overeenkomsten. Dit kan hun betrokkenheid bij de opvoeding vergroten. Onderzoek toont zelfs aan dat vaders die veel gelijkenis zien, meer tijd en aandacht aan hun kind besteden.
Wetenschappers ontdekten dat moeders hier onbewust op inspelen. Tijdens een onderzoek waarbij zwangere vrouwen en hun partners werden geïnterviewd tijdens een echo, zei maar liefst 74% van de moeders dat hun ongeboren baby op de vader leek. Vaders vonden daarentegen even vaak dat het kindje op henzelf als op de moeder leek. Bij ongetrouwde stellen was dit effect nog sterker: 93% van de moeders zei dat hun baby als twee druppels water op de vader leek. Dit suggereert dat er naast een biologische reden ook een sociale factor meespeelt. Vooral als er geen officiële verbintenis is, willen moeders de vader misschien extra betrekken, uit angst dat hij anders afstand neemt.
Toch blijkt dit oordeel vaak verre van objectief. Wanneer buitenstaanders baby’s aan hun ouders moesten koppelen, zagen zij juist vaker een gelijkenis met de moeder. Het idee dat baby’s meer op hun vader lijken, lijkt dus eerder een wens dan een feit.
Bron: welingelichtekringen.nl – Beeld: iStock.com/dusanpetkovic
