Het waait hard en het regent pijpenstelen wanneer ik mijn auto parkeer bij een knusse twee onder een kap woning. Diep weggedoken in mijn jas sta ik even later bij de voordeur te wachten tot er wordt opengedaan. Ik hoor al dat het binnen nog harder stormt dan buiten. Wanneer deur opengaat zie ik een papa met een verontschuldigende blik en een boze brullende baby op de arm.
Vermoeide gezichten bij mijn thuisbezoek
‘Sorry, misschien niet de meest handige timing’, zucht hij. Snel stel ik hem gerust: ‘Nee hoor ik ben er juist graag op die momenten dat het echt even niet lekker gaat. Dan kan ik meekijken en meevoelen wat er gebeurt en kan ik jullie ondersteunen daar waar het moeilijk is.’ Samen gaan we naar binnen waar mama net de vaatwasser dichtdrukt. Nog even een doekje over de tafel, vieze luier in de prullenbak, aankleedkussen aan de kant en dan kunnen we plaatsnemen aan de grote eettafel. ‘Pff, ik had niet verwacht dat ik zo weinig tijd zou hebben met een baby. Een uitgeruimde vaatwasser voelt al als een hele overwinning,’ glimlacht mama terwijl ze even achterover leunt. De vermoeidheid is van beide gezichten af te lezen terwijl papa intussen nog steeds uit alle macht probeert zijn zoon te troosten.
Onrust door schema’s en adviezen
‘Wat denk je dat Thijs ons probeert te vertellen?’ vraag ik als hij heel even stil is. Zijn ouders kijken elkaar vertwijfeld aan en vertellen dan over de afgelopen weken. Over de ontspannen zwangerschap, de mooie vlotte bevalling thuis in bad en over de verwondering en trots die ze voelden toen ze hun zoontje van top tot teen konden bekijken. Maar ook over hoe er langzaam maar zeker onrust is ontstaan, niet alleen bij Thijs maar ook bij hen. Dat ze zich zo dapper proberen te houden aan schema’s en adviezen maar dat het vaak ook zo tegenstrijdig klinkt en voelt. Iedereen beter lijkt te weten hoe ze met Thijs om moeten gaan dan zij, zijn eigen ouders. En dat ze door alle verschillende adviezen nu door de bomen het bos niet meer zien en daardoor ook moeilijk vinden om na te denken over wat Thijs nou eigenlijk vertelt.
‘Jeetje wat doen jullie ontzettend je best!’ zeg ik vanuit de grond van mijn hart. Voor het eerst ouders worden is een wonderbaarlijke en overweldigende ervaring. Het is niet makkelijk om daarnaast uit tegenstrijdige adviezen ook nog eens je eigen keuzes te maken. ‘Maar het mag wel! Sterker nog het is voor jullie allemaal beter als je kiest wat goed bij jullie past.’ We praten over wat baby’s nodig hebben, over huilen en op welke manieren een baby wil vertellen wat hij nodig heeft. Wanneer je als ouders weet waar je op kunt letten, leer je ook sneller wat je baby vertelt. Onrust ontstaat soms wanneer een baby zich niet begrepen voelt.
Samen ontspannen en plezier maken
Dan vraag ik of ze ook plezier maken en op welke manier ze samen spelen. ‘Spelen?’ Vraagt papa verbaasd. ‘Hij is nog een baby!’ Ik leg uit dat naast voeding, warmte, veiligheid en liefde baby’s ook behoefte hebben aan samen ontspannen en samen plezier maken. Soms ben je zo druk met het ‘goed’ willen doen dat je dat helemaal vergeet. Oprechte liefdevolle aandacht en contact hebben een enorm positief effect op de band met de baby en op de ontwikkeling van de hersenen.
Door te spelen ga je samen op avontuur en ontdekken wat de wereld te bieden heeft. We kiezen een aantal spelletjes en speelgoed wat passend is bij de leeftijd van Thijs om de komende tijd uit te proberen. Wanneer ik me even later klaarmaak om opnieuw het onstuimige weer in te gaan voel ik dat er een nieuwe rust is ontstaan. Met frisse moed en nieuwe kennis om nog beter naar hun zoontje te luisteren en te reageren blijft dit de komende tijd ook vast zo!
Mirjam Boven is verpleegkundig babyconsulent, docent babymassage en draagconsulent. Zij heeft 20 jaar als verpleegkundige op verloskamers en kraamafdeling gewerkt en is nu werkzaam bij verloskundigenpraktijk Wolkom in Drachten.
