‘Dus zeg je dan eigenlijk nu dat het niet per definitie iets zegt over jou als ouder wanneer je kindje veel huilt?’
Ik kijk op en glimlach. ‘Al zou je alles wat ik vanavond heb verteld vergeten en alleen dit onthouden, dan is mijn avond al enorm geslaagd!’
Een zucht van opluchting gaat door de ruimte. Alsof er iets van de schouders van de aanstaande ouders glijdt. Het is de eerste keer dat ik in deze groep te gast ben. Zij kennen elkaar goed, zijn al meerdere keren samengekomen met hun vaste begeleiders en hebben al veel onderwerpen met betrekking tot zwanger zijn en bevallen besproken. De partner avonden zijn in principe al geweest maar bij deze groep wilden de vaders ook graag aanwezig zijn bij de avonden die gaan over baby’s.
Met hart en ziel en veel plezier deel ik met liefde over wat ik weet, toch voelt een eerste ontmoeting met een bestaande groep altijd een beetje spannend. De functie van verpleeg-kundig babyconsulent is nog niet zo heel bekend. Wie ik ben, wat ik doe en vooral wat ik kan betekenen; het is allemaal niet zo vanzelfsprekend. Ik ben er heel graag voor ouders om ondersteuning te bieden wanneer ze uitgeput en bezorgd zijn en niet meer goed weten wat ze nog kunnen en moeten doen. Maar nog liever ben ik er daarvoor! Nog liever ga ik tijdens de zwangerschap al in gesprek over wat er straks écht op hen afkomt. Want nee, het zegt niet altijd iets over jou als ouder als je kindje huilt. Er kunnen zoveel meer factoren spelen, zoveel meer redenen zijn om te huilen. Voorbereiden op wat komt is zo waardevol!
Het klinkt vanzelfsprekend: je voorbereiden op de komst van een baby. En dat gebeurt vaak ook fantastisch. Wanneer het gaat over de bevalling bijvoorbeeld, de plaats van bevallen, bad of tens, welke kraamzorg, maken van een geboorteplan (wij noemen het liever geboortewensen, trouwens) het inrichten van de babykamer. Maar over het echte leven met een pasgeborene daar wordt veel minder over gesproken. Want wat kan het betekenen als een baby veel huilt. Hoe herken je vermoeidheidssignalen? Wat kun je doen bij darmkrampjes? Wat verteld een baby met zijn handjes en lichaamstaal? En hoe zorg je voor jezelf terwijl je dag en nacht voor je baby zorgt?
Door daarover al tijdens de zwangerschap kennis en inzichten te delen, kunnen we ouders veel onzekerheid besparen. Want als je begrijpt dat huilen een vorm van communicatie is en geen oordeel over jouw ouderschap, ontstaat er ruimte. Ruimte om te kijken, te luisteren, te troosten en te verplaatsen in de belevingswereld van jouw baby zonder last te hebben van een allesoverheersende onzekerheid.
Twee weken na de geboorte van hun dochter bezoek ik het stel waarvan de vader die mooie vraag stelde. De sfeer in huis is warm en ontspannen. Hun meisje ligt op het aankleedkussen en huilt hard wanneer haar luier wordt verschoond. ‘Nou, dat is ook wel wat hè, zo met je blote billen in de kou’, zegt moeder liefdevol. ‘Ik snap het hoor dat je daarvan moet huilen. Het moet toch even gebeuren, we zijn zo klaar.’
Vader knipoogt naar me vanaf de andere kant van de tafel. ‘Wetend dat het niet per se aan ons ligt,’ zegt hij, ‘geeft ons zoveel rust. We hoeven niet aan onszelf te twijfelen en daardoor kunnen we er echt voor haar zijn.’
Zijn woorden raken me. Want hier gaat het om! Niet over goed of fout. Juist om nabijheid, begrip en vertrouwen. In je kindje en in jezelf! Dat zit niet altijd in uitgebreide adviezen of diepgaande theorieën. Soms begint dat gewoon met een zin, een moment van contact en verbinding en een helder inzicht.
En als dat, alleen dat, onthouden wordt en ouders daardoor meer kunnen genieten en meer aanwezig kunnen zijn, dan is niet alleen mijn avond maar vooral de start van een jong gezin enorm geslaagd!
Wil je meer interessante columns lezen? Kijk dan hier.
