‘We zijn op kamer 254. Doe maar rustig aan, we zien je straks!’, zie ik op mijn scherm van mijn mobiel, terwijl ik mijn wekker uit zet. Voor de tweede keer in twee jaar tijd mag ik dit gezin ondersteunen tijdens zwangerschap, geboorte en ook de eerste maanden met hun baby. Vandaag wordt hun kindje geboren met een geplande keizersnede en ze willen me graag in de buurt hebben.

Nog een beetje slaapdronken tijdens mijn ontbijt krijg ik ineens haast. Niks rustig aan! Ik moet erheen en wel nu! Veel eerder dan verwacht stap ik de kamer binnen en hoor ik een opgelucht: ‘Ow, je bent er al! Wat fijn! Ze gaan net beginnen met die nare voorbereiding waar ik zo tegen op zie.’ Ik hou haar hand vast en samen zuchten we tijdens het inbrengen van de katheter en we kletsen wat tijdens andere ingrepen. Door middel van een spelletje weet ik, op de valreep voor vertrek naar operatiekamer, de naam van de baby te raden!

Helaas mag ik niet mee het OK complex op, dus voor de deuren geef ik een knuffel en maak ik nog even contact met de baby in de buik. In de wachtkamer zoek ik een plekje en kom erachter dat ik in mijn spontane haast – op het cadeautje voor mama en baby na – alles vergeten ben. Geen telefoon, e-reader of handwerkje om de wachttijd door te komen. Dus mijmer ik maar even over de afgelopen maanden. Over hoe ik als een van de eerste te horen kreeg dat er weer een kindje op komst was. Over hoe die eerste weken in het teken stonden van blijdschap en verwondering, van het koesteren van dat kleine leven in de buik tot het uitkijken naar weer een baby aan de borst. Maar ook over de periode waarin het niet lekker ging. Want terwijl de zwangerschap vorderde en het kindje goed groeide en ontwikkelde, voelde mama zich meer en meer misselijk, onzeker en naar. Het blije gevoel veranderde in somberheid, verdriet en een lamlendig gevoel. Van alles probeerde ze om zich maar beter te voelen. Anders eten, verschillende soorten medicatie, rustiger aan doen; het had allemaal weinig effect. Opmerkingen van anderen ‘iedereen is misselijk’ of ‘je moet gewoon even doorzetten, je bent alleen maar zwanger’ maken dat ze zich opsluit in zichzelf en continu haar grenzen over ging. Gelukkig hield ze het lijntje met mij open en gingen we in die periode ook moeilijke gesprekken aan. De herinnering aan haar vorige zwangerschap, toen ze ook door een sombere periode ging, hielp haar om het te accepteren en er gewoon maar doorheen te gaan. Gelukkig volgde er ook weer een periode waarin ze zich goed voelde, ondanks de aanhoudende misselijkheid.

‘Mirjam kom je?’ De verpleegkundige die mee was met de keizersnee haalt me uit mijn gedachten. ‘Hij is er en papa en mama willen heel graag dat je ook komt. In een veel te grote blauwe overall loop ik de uitslaapkamer op waar papa naast een couveuse staat te wachten tot mama ook komt. ‘Alles is goed gegaan, hij huilde meteen!’, zegt de trotse vader. Ik buk totdat ik met mijn hoofd ter hoogte van de baby ben en kijk dan in prachtige oogjes die heel helder terugkijken. Heel even verdwijnt alles om me heen, is er alleen nog die blik, dat nieuwe leven, de ontspanning, het contact en de zichtbare wijsheid van dat kleine mannetje. Een bijzondere en intense ervaring. Zodra mama geïnstalleerd is, verhuist hij naar mama’s borst waar hij zijn eerste slokjes neemt, eindeloos naar haar kijkt en uiteindelijk heerlijk in slaap valt.

Eenmaal terug op de kamer moet er even van alles gebeuren waarbij het niet zo handig is dat de baby op de borst ligt. ‘Hij mag wel even naar Mirjam’, zegt moeder vol overtuiging. Wauw! Blij verrast neem ik een bundeltje doeken, matjes en kindje in mijn armen. Hij moppert even, logisch ook, je zal maar net lekker bij je moeder liggen en dan weggepakt worden… Opnieuw warm ingepakt gaan we samen lekker zitten. Het duurt niet lang of Thieme valt in een diepe slaap. En ik? Ik geef me over aan dit pure geluksmomentje.