‘Schrik niet van de hond, ze doet niets’, lees ik op een handgeschreven briefje naast de bel. Nog voor ik kan denken dat het wel mee zou vallen komt er uit het niets, heel hard blaffend een enorme hond op mij afgestormd. ‘Ze doet niets, ze doet niets…’, herhaal ik in mijn hoofd terwijl ik mijn rug stevig tegen de voordeur aandruk. Bijna verlies ik mijn evenwicht wanneer die deur achter mij open gaat en een streng ‘Fluffy af!’ klinkt. Ik kijk van de hond naar haar bazin en schiet in de lach. Fluffy? Dit enorme woeste bakbeest heet Fluffy?! Haar bazin lacht met me mee: ‘Ja, dat krijg je ervan als je je dochter van 7 een naam laat uitkiezen voor de kleinste pup in het nest.
Terwijl Fluffy lekker buiten blijft, zit ik even later op de bank in een knusse huiskamer aan de voorkant van de boerderij. Een waterig zonnetje schijnt naar binnen, terwijl ik een kop koffie – voor de schrik – in mijn handen krijg. Een meisje van bijna 5 maanden ligt vanaf haar plekje in de box mij belangstellend aan te kijken. Haar open blik en concentratie vertellen me direct dat er weinig aan haar voorbij gaat.
Mirjam Boven is verpleegkundig babyconsulent, docent babymassage en draagconsulent. Ze heeft 20 jaar als verpleegkundige op verloskamers en kraamafdelingen gewerkt en is nu werkzaam bij verloskundigepraktijk ‘Wolkum’ in Drachten.
De moeder ziet ons kijken en begint te vertellen: ‘Deze 5 minuten dat Alana even in de box ligt zijn zo fijn! Ik loop de hele dag met haar, ze wil eigenlijk niet in de box, niet op het kleed, niet eens voor heel even. Vaak wanneer ik haar neerleg of in de richting van de box loop, begint ze al te huilen. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?’
We nemen even de tijd om de ervaringen door te nemen die Alana en haar moeder tot nu toe hebben gehad en hoe deze mogelijk effect hebben op het gedrag dat Alana nu laat zien. Het duurt niet zo heel lang of de kleine dame begint te protesteren. ‘Ik snap het niet zo goed, er is hier toch van alles voor haar te doen, waarom houdt ze het niet langer uit?’ Ik volg moeder richting de box en zie hoe ze Alana uit het enige lege plekje in de box tilt. De rest van de box ligt bomvol speeltjes, knuffels, rammelaars en er hangt een kleurige mobiel boven. ‘Hoe zou het zijn denk je, om daar te liggen?’, vraag ik. Verbaasd kijkt ze me aan. ‘Soms kan het zo waardevol zijn om vanuit het perspectief van de baby te kijken naar de omgeving. Nu zal ik je niet vragen om in de box te gaan liggen, maar we kunnen wel even met haar op het speelkleed gaan liggen? Leg het precies zo neer als je anders ook altijd doet en ga dan naast haar onder de speelboog liggen.’
Nadat ze alles heeft neergelegd, gaat de moeder naast haar dochter op de grond liggen. ‘Oké, dan mag je nu even je ogen dicht doen en probeer je te verplaatsen in Alana. Hoe zij de wereld ziet, hoe puur en open zij is. Hoe geluid, kleur, beweging, gevoel allemaal ongefilterd binnenkomt, omdat zij zich er nog niet voor kan afsluiten. Doe nu je ogen maar weer open.’ Bewust laat ik een stilte vallen om de moeder de kans te geven het echt te ervaren. Na een tijdje vraag ik zacht: ‘Hoe is dit voor jou?’ Waarop de moeder antwoord: ‘Wow dit is zo intens, die speeltjes hangen zo in beeld dat ik bijna nergens anders meer naar kan kijken. Oh, ik hoor de tv en de vaatwasser en de werklui buiten ineens ook heel hard. En als ik weg wil kijken dan zie ik wel weer een ander speeltje wat ik zojuist zelf bewust ter afleiding heb neergelegd. Jeetje, nou ik snap wel dat ze hier niet zo lang wil liggen…’
Het is zo liefdevol en goed bedoeld om van alles te willen aanbieden. Voor jonge baby’s geldt echter: Less is more! Sterker nog een te volle box, geen mogelijkheid om weg te kijken, continu iets boven je hoofd; dat alles kan enorm overweldigend zijn. Twee of drie goed gekozen aantrekkelijke speeltjes naast een baby, af en toe eens vijf of tien minuten een speelboog of mobiel en ruimte om te bewegen, kan al entertainment genoeg zijn.
De moeder komt omhoog van de grond en begint direct de omgeving aan te passen, de tv gaat uit, de mobiel en de grootste hoeveelheid van de speeltjes in de box verhuizen naar de zak aan de box. ‘Less is more klinkt eigenlijk zo logisch als je nog klein bent’, zegt ze ‘en zo kan ik waarschijnlijk ook makkelijker zien wat ze echt leuk vindt!’
