Het is donker en koud wanneer ik heel vroeg in de ochtend op de fiets stap. Er duikelt een verwachtingsvol kriebeltje in mijn buik. Vandaag ben ik onderdeel van een geboorteteam! Gevraagd worden om aanwezig te zijn bij een geboorte raakt me altijd diep. Ook al heb ik honderden baby’s geboren zien worden, persoonlijk gevraagd worden geeft een bijzondere lading. Ik ga op weg naar het ziekenhuis waar vandaag de inleiding plaatsvindt. Een medische indicatie vraagt om eerder ingrijpen ook al had mama had zo graag gewacht op een natuurlijk begin. Die teleurstelling mag er zijn maar ook in een ziekenhuis kun je gaan voor een bevalling op jouw manier met ruimte voor jouw wensen. Goed weten wat je wensen zijn en dat delen met het team wat om je heen staat is dan belangrijk.
Deze bevalling daagt mama behoorlijk uit: ‘Ik houd niet van ziekenhuizen en ik heb een hekel aan infusen.’ Precies de manier waarop deze dag begint. Dapper gaat ze het aan en wanneer de vliezen gebroken zijn en het infuus loopt zie ik haar ontspannen. Zover zijn we dan maar weer. Het duurt een tijdje voor de weeën op gang komen en echt doorzetten maar in de tussentijd vermaken we ons prima. We spelen galgje met de naam van de baby en ik weet zonder enige fout in een keer de juiste letters en de naam te raden. We gebruiken de volledige voorraad handdoeken en hydrofiele luiers van de verloskamer op. Na elke lachbui of wandeling door de kamer belanden er namelijk enorme golven vruchtwater op de grond. ‘Als deze baby straks niet van zwemmen houdt weet ik het ook niet meer’, zeg ik hardop en kan meteen weer dweilen.
Rond het middaguur veranderen de weeën in kracht en intensiteit. Er is meer focus en aandacht nodig voor het opvangen. Ik kijk naar deze aanstaande ouders, zie hun verbinding en de gedeelde liefde voor hun baby. Samen met papa probeer ik daar te zijn waar mama ons nodig heeft, zij geeft zich vol vertrouwen over aan ons. Moedig blijft ze in beweging, dapper pakt ze elke wee. Hoe krachtiger ze zijn hoe harder er gewerkt moet worden. Af en toe zie ik paniek in haar ogen om vervolgens de volgende wee weer prachtig weg te zuchten. We vinden samen een ritme waarin we hopelijk steeds een beetje dichter bij het eindpunt komen ook al gaat het minder vlot dan gehoopt. De hele dag kijken we naar een stralend patroon van het hartfilmpje maar ineens wordt alles anders. De hartslag van de baby daalt tijdens de weeën, ze heeft het heel moeilijk. Mama draait van de ene op de andere zij in de hoop dat de hartslag verbeterd. Ondanks pijn en weeën doet ze precies wat ik van haar vraag. Wanneer het gehoopte effect uitblijft, de ontsluiting nog niet ver genoeg is, valt al snel de beslissing tot een keizersnee. Met pijn in mijn hart en buik zie ik ze even later vertrekken naar de ok.
Het lijkt uren te duren voor ik hoor dat papa en mama opgehaald worden van de uitslaapkamer en ik mee mag naar hun dochter. Een klein mooi poppetje ligt in de couveuse. Papa en mama kijken dwars door pleisters van ademhalingsondersteuning, monitor en zuurstofmeters en stralen van geluk. Een klein handje grijpt stevig mama’s vinger en het ziet ernaar uit dat ze nooit meer loslaat. Ze wurmt met haar tongetje net zo lang tot de sonde die in haar maag zat buiten haar mondje ligt. Ze trappelt net zo lang met haar voetje tot de zuurstofmeter af is. Stiekem glimlach ik om zoveel pit! Deze dame weet wat ze wil en ook wat ze niet wil! Zacht fluisterend vertel ik wat ik zie, benoem ik contactmomenten en maak ik foto’s. Diep dankbaar dat ik getuige mocht zijn van de geboorte van dit gezin.
Mirjam Boven is verpleegkundig babyconsulent, docent babymassage en draagconsulent. Zij heeft 20 jaar als verpleegkundige op verloskamers en kraamafdeling gewerkt en is nu werkzaam bij verloskundigenpraktijk Wolkom in Drachten.
