De sneeuw knerpt onder mijn voeten wanneer ik bepakt en bezakt van mijn voordeur naar de auto loop. Eenmaal alles ingeladen neem ik een moment om bewust om me heen te kijken. De sneeuw heeft ons al een aantal dagen in de greep. Hoewel ik niet zo blij ben met gladheid en de chaos in het verkeer, geniet ik ook enorm van het andere effect. Ik vind het mooi om te zien hoe de natuur ons, met een zachte witte deken, even laat vertragen.
Het doet me denken aan het huisbezoek bij kleine Jolijn. Haar geboorte verliep soepel en snel, heel snel! ‘Voor ik echt in de gaten had dat ik ging bevallen was ze er al!’ Lacht moeder als ze er over verteld. Jolijn kijkt me met wijd opengesperde ogen aandachtig aan vanaf haar
plekje in de box. Op mijn vraag of ik haar even mag aanraken zegt mama ‘Ja hoor’ en knippert Jolijn met haar ogen terwijl ze een open handje naar me uitstrekt. Een dubbel ja, beter kan het niet!
Met mijn handen op haar lijfje voel ik wat ik al dacht, Jolijn is een klein brokje spanning. ‘Het gaat je allemaal veel te snel hè lieverd’, fluister ik zachtjes. En weer knippert Jolijn met haar ogen. Dit soort gesprekjes raken me altijd diep. Ik weet dat zij niet precies de woorden begrijpt die ik uitspreek, maar in de verbinding die we hebben begrijpen we elkaar wel heel goed.
Moeder vertelt over de afgelopen weken. Jolijn slaapt niet tot nauwelijks overdag, moppert als ze in de box of wipstoel ligt, ze is over alert en reageert op ieder geluidje. ‘Best ingewikkeld hoor, ik moet ook wel eens wat anders doen’, zegt haar moeder vertwijfeld. Een herkenbaar spanningsveld tussen tegemoet willen komen aan behoefte en haalbaarheid. Ik leg moeder uit dat ervaringen rondom de bevalling voor de moeder en geboorte voor de baby heel wisselend kunnen zijn. Waar zij als moeder heel tevreden en blij terugkijkt op haar snelle bevalling, kan het voor Jolijn een andere impact hebben gehad. Baby’s ervaren de wereld om hun heen veel langzamer dan wij en wanneer iets ‘te snel’ gaat, krijgen ze het gevoel dat ze continu moeten blijven opletten, ze komen maar moeilijk tot rust.
‘Jolijn kan ons natuurlijk nog niet vertellen of dat zo is, maar wat wij wel kunnen doen is vertragen en voorspelbaar zijn. Landen, in overgave zijn en wennen aan deze wereld hoeft niet per se van vandaag op morgen, maar mag ook zacht. Jonge baby’s zijn nog niet in staat om zelf vanuit stress te reguleren naar ontspanning. Daar hebben ze verbinding en fysiek contact met hun ouders voor nodig’, leg ik uit. De dagelijkse praktijk maakt dit soms heel uitdagend dus stel ik voor om te kijken of een draagzak of draagdoek misschien een geschikt hulpmiddel kan zijn. Met behulp van een oefenpop laat ik moeder verschillende modellen proberen. We beginnen bij de draagzakken, omdat moeder het knopen van doeken niet zo ziet zitten. Gaandeweg het passen zie ik echter dat ze steeds wat meer onzeker wordt. Het lijkt allemaal niet goed aan te sluiten of comfortabel te zitten. ‘Zullen we anders toch eens en doek proberen?’, vraag ik.
Nog geen 10 minuten later zit de pop stevig in de draagdoek bij moeder. ‘Wow, dat viel me eigenlijk enorm mee! Kunnen we dat ook met Jolijn proberen nu je er nog bent?’ Natuurlijk kan dat! Halverwege het knopen merken we dat Jolijn begint te mopperen. ‘Pauzeer maar even’, geef ik aan. ‘Praat met haar, neurie een liedje, verzacht en vertraag naar een tempo wat zij kan bijhouden.’ Het werkt, Jolijn ontspant en moeder gaat verder. Alsof ze nooit anders gedaan heeft maakt ze het knopen af en straalt ze met een grote glimlach wanneer ze zichzelf met Jolijn in de spiegel ziet. Terwijl wij nog praten over verschillende merken geweven doeken zie ik de blik van Jolijn veranderen, in plaats van alert, staart ze lodderig voor zich uit en niet veel later slaapt ze.
Samen genieten we even van haar ontspanning. Juist nu investeren in reguleren en nabijheid geeft haar een gevoel van basisveiligheid die ze de rest van haar leven meeneemt. En mijn doek? Die laat ik achter, nooit slapende baby’s wakker maken als ’t niet hoeft is mijn motto!
